Bir çocuk, küçüklüğünde
kuvvetli bir ders-i imani
almazsa, sonra pek zor ve
müşkil bir tarzda
İslamiyet ve imanın
erkanlarını ruhuna
alabilir.                                                                   
Üstad Bediüzzaman Said-i Nursi
 
 
SEVGİLİ ANNE VE BABALAR;
Her anne baba hiç şüphesiz ki, çocuklarını en güzel şekilde yetiştirmek, onları başarılı
ve mutlu birer fert olarak görmek ister. Fakat burada önemli olan husus çocukların
dar bir zaman ve zeminde sadece dünyevî başarı ve mutluluğunun değil, ebedî
saadetinin hedeflenmesi ve asla göz ardı edilmemesi gerektiğidir.
Anne ve babalar sevgi ve şefkatlerini doğru bir şekilde kullanmalıdırlar. Onların
derdiyle hemdert olmak, şefkatin gereği olarak, her yaş ve dönemde samimiyetle
ilgilenmek, gerekli yardım ve rehberliği yapabilmek, onları dinleyebilmek ve anlamaya
çalışmak büyük bir önem taşımaktadır. Saçının bir telini, bir tebessümünü dünyalara
değişmeyeceğimiz yavrularımıza ve gençlerimize gerekli zamanı ayırmak, onlarla ciddî
şekilde ilgilenmek mecburiyeti vardır.
Anne, baba ve diğer aile bireyleri çocuklara ve gençlere sadece öğüt vererek değil,
dinî ve ahlâkî değerleri bizzat yaşayarak iyi örnek olmalıdırlar.
Küçüklüğünde iman dersi almayan bir çocuk, daha sonra pek zor bir şekilde iman ve
İslâmın esaslarını ruhuna sindirebilir. Risale-i Nurda çocuk, yaratıcının, anne ve
babalara emanet verdiği sevimli ve nazlı bir varlık olarak tanımlanmıştır. Tertemiz
kalbiyle, verilecek her şeyi almaya yeteneği vardır.
Risâle-i Nurdan anladığımıza göre, ailede çocuklar ancak Allaha iman ve İslâmî
terbiye ile hayatın sıkıntılarına göğüs gerebilirler. Çocukların dinî terbiyesini ihmal
etmek, dünya saadeti elde etmeleri için Kurândan ve din eğitiminden mahrum
bırakmak, ahirette şefaatçi olacak yavruların Niçin benim imanımı
kuvvetlendirmediniz! diye şikayetlerine sebep olacaktır.
Evlerimizde daima Kurân sesi yükselmeli, okunmalı, dinlenmeli. İman Hakikatleri
terennüm edilerek huzur solunmalıdır. Çocuklar böyle bir mânevî atmosfer içerisinde
büyümelidir. Çocuk hak ve hakikati görmeli, güzelliklere şahit olmalıdır. Anne-baba
başta olmak üzere diğer büyükler sadece sözle değil, yaşayışlarıyla da İslâmın
güzelliklerini sergileyerek çocuklara güzel örnek olmalıdırlar. Söylenenler ve yapılanlar
birbiriyle uyumlu olmalıdır. Bu hususta ilk öğretmen olan anneler, çocukların başta 0-
6 yaş dönemi olmak üzere her dönemde onların göz, kulak ve kalplerine yönelik
olumlu uyarılar almalarını sağlamalıdırlar.
Bediüzzaman, çocuklara karşı çok merhametli idi; sokakta gördüğü çocukları sever, okşar, güzel
sözler söylerdi Hizmet etmek için evlenmemişti, kendini topluma adamış
olduğundan çocuk sahibi olmaktan mahrum kalmıştı. Fakat bu masumlardan
binlercesinin ileride Risale-i Nurun iman hakikatlerinden haberdar olacağı O’nu bir
nebze rahatlatıyordu. Onları manevî evlâdı kabul ederek kendine dayanma no